Dzień Nauczyciela i Patrona
w polskiej szkole in. Gen. Wł. Andersa - 2005

Swoisty kult Komisji Edukacji Narodowej, utworzonej 14 listopada 1773 r. trwa do dzisiaj. O wielkiej admiracji tej instytucji świadczy chociażby nazwa resortu odpowiedzialnego za całokształt zagadnien związanych z polską oświatą i nauką - Ministerstwo Edukacji Narodowej. Rocznica powstania KEN jest równoznaczna z powszechnie obchodzonym Dniem Nauczyciela.

15 listopada w Polskiej Szkole im. Władysława Andersa przy Kościele Św. Tekli zorganizowano akademię z okazji Dnia Patrona i Nauczyciela. Zaproszono wielu szanowanych gości: ks. Andrzeja Bartosza, konsula do spraw edukacyjnych Mariusza Gbiorczyka. Obecni tez byli weterani (prez. Julian Witkowski); SPK Koło; Karpatczyków (Stanisław Sobór z małżonką); V Dywizja Pancerna (Halina Gramza i Urszula Szatan); Koło Lotników (Tadeusz Terlikowski i jego małżonką); Klub Polonia (państwo Fey); ZNP (dyr. Anna Wierzbicki, kom. Stanley Bogobowicz); Gmina 120 ZNP (prez. Zenon Olejniczak, Wanda Juda, Janina Kopacz).


Pojawienie się absolwenta tejże szkoły - Radka Ważnego, który obecnie walczy w Iraku, powitano owacjami na stojąco, gdyż choć Radek rangą różni się znacznie od patrona szkoły, jego odważna postawa jest na miarę wielkiego przywódcy.

Uczniowie polskiej szkoły zorganizowali program artystyczny



wspominajac działalność wojenną generała brygady, dywizji, broni - Władysława Andersa, a przede wszystkim bitwy stoczone podczas II Wojny Światowej, podczas których wyróznił się dużą haryzmą i umiejętnością dowodzenia. Przypomnieli również tragiczne wydarzenia z lat 1939 - 1945, które przeszły do historii jako największy i najkrwawszy konflikt w dziejach ludzkości, posługując się słowami naszych sławnych poetów jak i pieśniarzy. Uczniowie mieli na celu podtrzymanie pamięci o wielkich bohaterach naszych czasów, a z pewnością gen. Anders, dzięki zasługom na rzecz swego kraju jak i działalności emigracyjnej, na takie miano zasługuje. Stał się symbolem sprawiedliwości i poświęcenia, kiedy to w 1942 roku na skutek porozumienia brytyjsko-radzieckiego polska armia została przez Stalina "wyrzucona" do Iraku, a gen. Anders otoczył opieką swych żołnierzy i ewakuowane wraz z nimi rodziny oraz polskie dzieci i sieroty. Odznaczony wieloma orderami (m.in. Virtuti Militari II, III, IV i V klasy, Odrodzenia Polski, Krzyżem Niepodległości, ośmiokrotnie Krzyżem Walecznych, czterokrotnie złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Legion of Merit, Wielkim Krzyżem Maltanskim, Croix de Guerre, włoskim Krzyżem Walecznych) gen. Anders otrzymał jeszcze jedno wyróżnienie - stał się patronem jednej z polskich szkół w Chicago, gdzie uczniowie wytrwale kształtują swoją polską mowę, zdobywają wiedzę na temat polskiej kultury i obyczajów oraz z zainteresowaniem śledzą wydarzenia w tym kraju. Uroczysty charakter spotkania nadała msza święta, którą poprowadził ks. Bartosz. Opowiedział on m.in. o koligacjach gen. Andersa z kościołem św. Tekli w Damaszku, gdzie na szczycie największego wzniesienia Maoluli (1798 m. n.p.m.) znajduje się starożytny monastyr św. Sergiusza, należący do kościoła rzymsko-katolickiego. Właśnie tam zachowała sie wspaniała kolekcja ikon (wierna kopia ikony Matki Boskiej z Dzieciątkiem św. Łukasza, ikona Ukrzyżowania Pańskiego, Ostatniej Wieczerzy, św. Jana Chrzciciela), wsród których możemy podziwiać dwie stare ikony pochodzenia polskiego - Chrystusa Króla i Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus prawdopodobnie z XVII wieku. Ofiarował je gen. Anders w 1943 r., gdy gościł u ówczesnego przeora monastyru św. Sergiusza.
Na akademii zorganizowanej przez Polską Szkołę im. Gen. Wł. Andersa nie zabrakło też podziekowań dla grona pedagogicznego i pani dyrektor szkoły Wandy Penar.



Wypada też wspomnieć, że w tym roku w Polsce Zwiazek Nauczycielstwa Polskiego ogłosił Dzień Edukacji Narodowej - "Dniem obrony oświaty publicznej". Wobec narastającej liczby zamykanych szkół w Polsce, głównie z powodu niżu demograficznego, ZNP zbiera podpisy w obronie bezplatnej oświaty publicznej. Niektóre szkoły przeznaczone do likwidacji udaje sie uratowac rodzicom, którzy własnymi siłami starają się zorganizować miejsce nauki dla swoich dzieci, zakładając stowarzyszenia, fundacje a nawet przejmujac prowadzenie szkół. Mamy nadzieję, że system polskiego szkolnictwa w Chicago nie będzie miał nigdy takich problemów i zamiast zmniejszania się liczby uczniów, chętnych w szkołach wciąż będzie przybywać.

Agnieszka Ploch